November 28th, 2015

Я

Заходнеруская прапаганда і яе ўплыў на ментальнасць беларускага грамадства



Беларусам трэба ганарыцца сваім еўрапейскім мінулым. Старажытная беларуская дзяржава Вялікае Княства Літоўскае і краіна шматлікіх народаў – І Рэч Паспалітая былі па сутнасці міні-правобразам сучаснага Еўразвязу. Абапіраючыся на гэтае мінулае мы зможам стаць сапраўнай паўнавартаснай еўрапейскай нацыяй.

Ўсякая беларускасць гэта фальш. Адраджэнне народа магчыма толькі на гістарычным падмурку! Беларусь павінна вернуцца да гістарычнай назвы Літва і сваім сакральным сымбалям, народ звацца літвінамі, а мова павінна быць літвінская. Гістарычная саманазва беларусаў у ВКЛ - Вялікім Княстве Літоўскім, якая выкарыстоўвалася побач з русінамі была літвіны. Па Крэўскай уніі "літвінамі" называліся католікі ВКЛ, а таксама ўсё жыхарства ВКЛ ў нацыянальным сэнсе, "русінамі" называліся праваслаўныя ў канфесыйным сэнсе. У 16-18 ст. назва «літвіны» набыла гучаньне палітоніма — дзяржаўна-палітычнага вызначэньня ўсяго насельніцтва Вялікага Княства Літоўскага, Рускага і Жамойцкага. У якасьці назвы сучасных беларусаў назва “літвіны” шырака ўжывалася яшчэ на працягу 19 стагодзьдзя ды захоўваецца ў частковым ужытку ў якасьці саманазвы вясковага жыхарства і цяпер.

Літвіны-беларусы найстаражытны народ на Еўрапейскім кантыненце. У сучасны жа час Беларусь фактычна акупавана і працягваецца асіміляцыя (русіфікаванне) - знішчаецца мова, культурная і гістарычная спадчына.

Адроджаная Літва павінна быць дэмакратычным, самастойным і самадастатковай дзяржавай у сям'і такіх жа Еўрапейскіх народаў.

У апошнія час на тэрыторыі Беларусі актывізавалі сваю дзейнасць прыхільнікі заходнерускай (праімперскай) ідэалогіі. Звязана гэта з тым, што наш соцыум паступова прыходзіць да ўсведамлення таго, што гісторыя Беларусі ў корані адрозніваецца ад канонаў, навязаных беларусам рускай і савецкай гістарыяграфіяй. Усё гэта выклікае асцярогі мясцовых заходнерускіх ідэолагаў, якія з усіх сіл спрабуюць навязаць беларусам свае ілжывыя ідэі.

Адной з віртуальных “трыбун” з якой вяшчаюць адэпты заходнерусізму ў Беларусі, з’яўляецца сайт “Заходняя Русь”, тэлебачанне і іншыя сродкі масавай інфармацыі. Негатыўным фактарам з’яўляецца тое, што некаторая частка праімперскі натроеных расійскіх гісторыкаў таксама спрабуюць распаўсюджваць сваю прапаганду ў Беларусі. Вялікую ўвагу адэпты заходнерусізма надаюць сумна вядомым лагерам для палонных чырвонаармейцаў пад час савецка-польскай вайны 1920 г. Гэта “антыКатынь” стала сваістым сімвалам “злачынстваў” Польшчы. Яшчэ адным буйным аспектам гісторыі Беларусі, фальсіфікацыі якой займаюцца заходнерускія ідэолагі, з’яўляецца гісторыя Паўстання 1863—1864 гг.. З’яўляецца пытанне, пра якія “заходнерускія землі” ідзе гаворка, калі ВКЛ было незалежнай дзяржавай, а Смаленск уваходзіў у склад гэтай старажытнай беларускай дзяржавы? Не забываюць сённяшнія прыхільнікі заходнерускай ідэі ў Беларусі і пра падзеі 17 верасня 1939 г. Большасць з іх выказванняў на гэтую тэму зводзяцца да абгрунтавання бальшавіцкіх злачынтваў і падтрымкі “дальнабачнай” сталінскай палітыкі ў 1930—1940 гг. І многае іншае.

Пастулат пра “барацьбу беларусаў за ўз’яднанне з Расіяй на працягу стагоддзяў” апынуўся “мыльнай бурбалкай”, які лопнуў, пасля таго, як Беларусь атрымала незалежнасць. Шматвекавая гісторыя Вялікага Княства Літоўскага, шыкоўная еўрапейская культура, увасобленая ў замках, касцёлах, сядзібах, палацах сталі тымі каталізатарамі, якія абудзілі нацыянальную свядомасць беларусаў і дапамаглі ім скінуць з сябе ідэалагічную мішуру, якую ім навязвалі рускія і савецкія ідэолагі. Не было б вялікай праблемы, калі б гэтыя фантазіі тыражаваліся ў Расіі, але ж іх спрабуюць навязаць беларусам. Менавіта таму важна данесці да нашага грамадства сапраўдную беларускую гісторыю. Занадта доўга нам у галовы убівалі думку пра тое, што беларусы – гэта забіты сялянскі народ, без сваёй высокай культуры, нарэшце, без сваёй дзяржаўнасці. Рабілася гэта для таго, каб адвучыць наш народ думаць, прымусіць яго тупа выконваць указанні з “Трэцяга Рыму”.    →   Чытайце больш .
Я

Формация славян на картах

http://pravdaua.at.ua/_ph/23/904870902.jpg
Старинная карта Европы

Прародину (славян, и не только славян) не следует понимать как исконную область обитания единого народа с единым языком. Прародина – это условная, с размытыми рубежами территория, на которой происходил как правило запутанный и трудноопределимый этногенический процесс.

В вопросах славянского этногенеза следует знать прежде следуещее: «Славяне» – это формация, понятие только языковое, а не антропологическое. Его пространство от Днепра до Одера, а основой был именно готский этносубтракт. В Полябье, где окончили к VI веку свой поход готы и гепиды, появился праславянский язык. Расселение славян на все более обширные территории естественным образом вело к становлению славянских наций/народностей, развитию местных наречий и отказу от славянского-латинского языков как не народных для данной страны (до XVI-XVIII веков европейские страны использовали два языка в качестве государственных: латынь и церковнославянский-солунский, оба вымершие), часть из которых затем претерпела превращение в самостоятельные языки - создаются официальные национальные языки: польский, чешский, словацкий, литвинский-беларуский, русинский-украинский, и т.д.. Церковные книги были переведены на национальные языки.

Перетягивание ордынской Московией/Россией на себя всего славянского и так называемого «русского» – возвеличивание придуманной «великорусской» нации, объясняется просто: с целью захвата территорий Европы, лишить национальной идентичности славянские народы Европы, для опеки их с высоты своего «высокородного» положения и ассимилировать их в метрополию «"Русский мир» на правах младших братьев – колониальных народов.

Доказано, что так называемые русские генетически славянами не являются и к славянам не имеют отношения. Нельзя на основании некоторых славянских черт в так называемом "русском" языке – смешение финно-угорских, тюрских, и др. языков с болгарским (церковно-славянским) книжным (привнесённый религией извне, отнюдь не преобладающих в лексике и грамматике так называемого «русского» языка), относить его к «славянским».

Никакой единой славянской общности и(или) «древнерусской народности» никогда не существовало. Формирование славянских народов происходило на разных территориях и с участием разных этнических компонентов. Не было в прошлом и никаких «русичей». Идеологи ордынской Московии/России в XIX веке выдумали слово «русич», потому что в реальности принадлежность человека Руси определялась в средние века совсем другим словом: «русин». Оно означало вовсе не русских (тогда московитов), а только одних русинов (украинцев) – жителей Киевщины, Подолья, Волыни, Галиции. Этот научный факт не афишируется в России только потому, что он полностью опровергает миф о «Русском мире» и каком-то общем происхождении угро-финской и азиатской ордынской Московии/России с исторической формацией славянских народов Европы.

Однако, применительно к древним славянам, нам хотелось бы знать, где находилась прародина славян и относительно так называемых русских:.

                http://img1.liveinternet.ru/images/attach/c/4/82/182/82182707_91f.gif
Кластер формации славян на этнических картах
Русские не славяне. Исторические статьи - центр Льва Гумилева
Ложь о древнем так называемом "великом русском" языке
Миф Кремля о триедином народе; русские, украинцы и беларусы