paul_broom (paul_broom) wrote in by,
paul_broom
paul_broom
by

  • Music:

Памяркоўнасьць - гэта...

Незалежнасьць – гэта...
У.Арлоў


Памяркоўнасьць – гэта калі табе ўсё роўна. Калі ты пафігіст – ты памяркоўны. Ты не засранец і не мудак, ты проста памяркоўны.
Памяркоўнасьць – гэта калі ты замест таго, каб зьвярнуць на сябе ўвагу прадавачкі-пафігісткі ў краме воклічам, стаіш і чакаеш пакуль цябе такога “выхаванага” заўважаць.
Памяркоўнасьць – гэта калі ты сядзіш і чакаеш пакуль вунь тая дзяўчына можа сама працягне табе руку, дасьць які знак, а дзяўчынка, ня дура, зьвярне ўвагу можа на менш прывабнага, чым невшыбенна круты ты, але больш нахабнага й спрытнага, які можа стварыць вакол дзяўчыны атмасфэру абароненасьці й увагі.
Памяркоўнасьць – гэта нейкае чмо на эскалатары стаіць зьлева, а ты, катораму трэ прайсьці, становісься за ім, замест таго каб папрасіць адысьці. Калі нехта ссыт у тваёй падваротні, а ты прамінаеш, замест таго каб наваляць люлей булдосу – ты памяркоўны. Ёлупень.
Памяркоўнасьць – гэта калі ты не зварухнесься з месца па ўласнай ініцыятыве, калі ты ня лезеш з сваімі праэктамі, ідэямі й думкамі на працы, дома, у тусоўцы, па жыцьці. Не прасоўваеш сам сябе, а чакаеш пакуль мо хто зразумее які ахрэненны талент прыхаваны ў табе. Ты ня робішь сябе сам. Калі ты ня жвавы, а размазьня - ты памяркоўны.
Памяркоўнасьць – гэта калі хтось вырашае за цябе дзе табе жыць, куды езьдзіць, колькі грошай зарабляць, якія шмоткі, прадукты набываць, якія шчы-баршчы есьці, а ты прызвычайваесься . Ці то жонка, ці то твая маці, ці то калега, ці то прэзідэнт. Ты ня маеш волі, й называеш сябе “тым, хто прыслухоўваецца да разумных меркаваньняў”. Ты памяркоўны.
Памяркоўнасьць – гэта ты думаеш “а нахалеры?”, “гэта гразная справа”, “гэта не для мяне”, “не мая справа”, “мы павінныя вырашаць усё па-эўрапэйску”! Бл*, колькі ты быў у тае Эўропе? Гэта як “па-эўрапэйску”? Калі такія сытуацыі апошні раз былі ў Эўропе? І як іх вырашылі? Бл* абы ляпнуць нешта нібыта разумнае.
Памяркоўнасьць – гэта
Епсель. Я ж памяркоўны.

“Памяркоўнасьць” – это когда тебе всё равно. Если ты пофигист – ты “памяркоўны”. Ты не засранец и не мудак, ты просто “памяркоўны».
“Памяркоўнасьць” – это если ты вместо того, чтобы обратить на себя внимание продавщицы-пофигистки в магазине окликом, стоишь и ждёшь пока тебя такого «воспитанного» заметят.
“Памяркоўнасьць” – это когда ты сидишь и ждёшь пока вон та девушка сама протянет тебе руку, даст тебе знак, а девушка, не будь дура, обратит внимание может на менее привлекательного, чем невшибенно крутой ты, но более наглого и расторопного, который может создать вокруг неё атмосферу защищённости и внимания.
“Памяркоўнасьць” – это какое-то чмо на эскалаторе стоит слева, а ты, которому нужно пройти, становишься за ним, вместо того чтобы попросить отойти. Если кто-то ссыт в твоей подворотни, а ты проходишь мимо, вместо того чтобы навалять люлей булдосу – ты «памяркоўны»
“Памяркоўнасьць”- это если ты не двинешься с места по собственной инициативе, если ты не лезешь со своими проектами, идеями и мыслями на работе, дома, в тусовке, по жизни не продвигаешь сам себя, а ждёшь пока может кто поймёт какой охрененный талант сокрыт в тебе. Ты не делаешь себя сам. Если ты не «живчик», а размазня – ты «памяркоўны».
“Памяркоўнасьць” – это ты думаешь «а нахалеры?», « это грязное дело», «это не для меня», «не моё дело», «мы должны решать всё по-европейски»! Бл*, сколько ты был в той Европе? Это как «по-европейски»? Когда такая ситуация последний раз была в Европе? И как её решили? Бл* абы ляпнуть что-нибудь типа умное.
“Памяркоўнасьць” – гэта
Ёпсель. Я ж памяркоўны.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    Anonymous comments are disabled in this journal

    default userpic

    Your reply will be screened

    Your IP address will be recorded 

  • 18 comments