У суботу, калі ехаў у Менск, узяў пачытаць у цягніку кніжку - Сэнт-Экзюперы. У вагоне - амаль пуста: тры чалавекі, з іх два - едуць "на рэвалюцыю" - я і сумны міліцыянт з торбай.
Думаю, разгарну кніжку наўздагад, як вучыў мудры лётчык Рычард Бах - пагляджу, што мне скажа мудры лётчык Антуан Сэнт-Экзюперы… І вось што ён сказаў :)
Думаю, разгарну кніжку наўздагад, як вучыў мудры лётчык Рычард Бах - пагляджу, што мне скажа мудры лётчык Антуан Сэнт-Экзюперы… І вось што ён сказаў :)
Мне наплевать, искренни ли, разумны ли были высокие слова, которые, возможно, заронил тебе в душу кто-то из политиков. Раз эти семена принялись в душе и дали ростки, значит, они-то и были ей нужны. Об этом судить только тебе. Земля сама знает, какое ей нужно зерно.
Антуан Де Сент-Экзюпери “Военный лётчик”, М., “Художественная литература” — 1977, с. 151-152
